De flaptekst vat het boek goed samen:
Stel je wordt gebeld door de minister-president. Hij vraagt je secretaris te worden van het Innovatieplatform, waarvan hijzelf voorzitter is. Het platform is in het leven geroepen om van Nederland een innovatief land te maken. Het is een prioriteit van het nieuwe kabinet. Naast de MP zullen de ministers van OCW en EZ deel uitmaken van het IP (dit boek bevat een verklarende woordenlijst van Haagse afkortingen) en topmensen uit het Nederlandse bedrijfsleven en de wetenschapswereld. Wat zou je antwoorden?
Frans Nauta, toenmalig voorzitter van de stichting Nederland Kennisland, kreeg in augustus 2003 zo’n telefoontje van Jan Peter Balkenende en zei: ‘Ja, natuurlijk wil ik dat doen’. Dat was de start van een tumultueuze periode die Nauta achteraf kenschetst als ‘niet leuk, maar wel leerzaam’. In dit boek doet hij open en eerlijk verslag van zijn belevenissen en reflecteert hij op wat hij heeft geleerd als vernieuwer in de polder.
Het resultaat is een spannend en bij wijlen verbijsterend boek over gesmoord enthousiasme, gemiste kansen, poldercultuur en innoveren in het centrum van de macht. Nice to know voor ieder die wil weten waarom een met veel elan gepresenteerd initiatief als het Innovatieplatform tot weinig leidt; need to know voor ieder die innovatie op gang wil brengen.